Dit is de definitieve cover (zonder titel e.d.) van de eerste WINTH bundeling, die in februari in de winkel ligt.
vrijdag, december 07, 2007
WINTH cover is opweg ...
Dit is de definitieve cover (zonder titel e.d.) van de eerste WINTH bundeling, die in februari in de winkel ligt.
dinsdag, december 04, 2007
WINTH komt er aan.
Begin 2008 verschijnt de eerste 64 pagina bundeling van "WINTH" met als titel "Wie WINTH zaait zal storm oogsten.".
Hierboven alvast een opzet van de cover door Adri van Kooten.
Het volgende deel staat gepland voor oktober 2008.
donderdag, november 29, 2007
TRUNK 2x gerecenseerd ...
.JPG)
De eerste recensie is van Mario Sabel in "Stripgids" en de tweede recensie is van Willem Gay in het "Brabant Strip Magazine".
Zoek de verschillen.
donderdag, november 15, 2007
Interview op Stripeljee/Stripel Magazine.
Op de site van STRIPEL MAGAZINE staat nu een interview met Minck en mij over "Nicky Saxx" en "TRUNK".
Hierboven staat de eerste versie van pagina 10 uit deel 1 van TRUNK.
Koop het album en zoek de verschillen!
woensdag, november 14, 2007
Nicky Saxx vindt haar weg ...
Op de blog van een Amerikaanse collega, Paul Pope, kwamen we het volgende tegen:
RITSTIER/OOSTERVEER
One of the nicest suprises I discovered in Amsterdam recently is a daily Dutch cartoon strip called "Nicky Saxx", written by Willem Ritstier, and illustrated by Minck Oosterveer. This strip appears daily in De Telegraaf, Holland's largest newspaper, something like a cross between USA Today (splashy color covers, large sports/entertainment section with a lean toward the lurid) and the New York Times (world events/business news/editorials). I kept tearsheets of the Saxx strip for the days I was there, and regretted that I couldn't find it on weekends.
De Telegraaf runs their cartoon strips in a rather large format in the first folio-- about 7 inches wide, which is notably large by most American daily cartoon standards. Most of the Dutch dailies are woefully mediocre, featuring the usual laconic, big bagette-footed blobs with half-lidded eyes, all of them "C" level graduates of the lazy post-Garfield school of cartoon humor. Garfield itself can be found there too, as a matter of fact, like some undying dead horse of a joke. I have to admit, I'll never understand the ongoing European popular fascination with Garfield. If you ever do a book signing in Europe involving children, you'll invariably wind up drawing Garfield and/or the slobbering dog. Montezuma has his revenge, and I guess Jim Davis does too. He must be out on the course right now, swinging his nine irons, laughing and laughing.
Ritstier and Oosterveer's sexy, leggy adventurer Nicky Saxx stands out amongst her daily running mates, towers over them infact. While the others are looking into empty dog dishes and blandly warbling to other bagette-footed blobs, Nicky Saxx is dodging bullets, jumping between moving motorcycles, wrestling sharks, piloting yachts and sipping dry champagne. A true adventure strip in the Modesty Blaise/Cap'n Easy tradition, I can't believe I've never heard of her before. In Oosterveer's work, there is a sense of the characteristically tight inking we see in other Dutch cartoonists, such as Joost Swarte and Dick Mategna, yet the subtle abandon in Oosterveer's brush gives his drawings a slightly more international feel. His art is like a suprising blend of the Italian cartoonist Magnus (whom Americans will remember for the erotic strip Necron), and France's Jean-Claude Forrest (Barbarella). His panel compositions are excellent, the story is communicated briefly and with force. His work is brushy and a bit simple, perfectly suited for daily adventures.
Oosterveer writes of Nicky Saxx on his personal website:
"The Nicky Saxx strip has been running for some years now as a daily in Holland's largest-selling newspaper, "De Telegraaf". Nicky and her friend, Elsa Steiner, are globe-trotting adventurers with a taste for danger, hiring themselves out as troubleshooters and investigators of the paranormal via their organisation, Room 666, which is located in a disused lighthouse on the East Coast of America. Aided by computer expert and technical wizard, Ben Folds, the duo specialise in helping all those people the conventional law-enforcement bodies cannot assist."
I enthusiastically recommend Oosterveer's work to people interested in good European cartooning.
dinsdag, november 13, 2007
TRUNK update.
De eerste stap naar de nieuwe TRUNK (deel 2) is gezet.
Wanneer alles goed gaat wordt het verhaal voorgepubliceerd vanaf april 2008 in de MYX en verschijnt het album tijdens de stripdagen in Houten.
vrijdag, november 09, 2007
Nikki Sixx?!?
Via onze uitgever kon ik zojuist dit stukje van Wikipedia plukken.
Nikki Sixx (geboren als Frank Carlton Serafino Ferranno, 11 december 1958 in San Jose, Californië) is een Amerikaans bassist en songwriter. Op 22-jarige leeftijd heeft hij officieel zijn naam laten wijzigen in Nikki Sixx, omdat hij niets meer met zijn vader te maken wilde hebben. Sixx was in de jaren '80-'90 de bassist en songwriter van de rockgroep Mötley Crüe.
Nikki Sixx is het meest beruchte lid van Mötley Crüe en tevens één van de meest populaire rocksterren uit de jaren '80. Zijn decadente levensstijl en overmatig gebruik van drugs is hem in 1986 bijna fataal geworden. Sixx werd dood verklaard na een overdosis heroïne, maar artsen hebben hem toch kunnen reanimeren door hem een injectie met adrenaline rechtstreeks in zijn hart te spuiten. Nikki Sixx zelf vond dit een ludieke toestand en sprak achteraf de volgende boodschap in op zijn antwoordapparaat: "Hoi, met Nikki, ik ben niet thuis want ik ben dood..." Het nummer Kickstart my heart is geïnspireerd door zijn bijna-dood-ervaring. Sixx heeft later een boek geschreven over zijn drugsverslaving onder de titel The Heroin Diaries.
Nikki Sixx wordt beschouwd als één van de beste songwriters/performers van zijn generatie. Anno 2004 is hij getrouwd (sinds 1996) met de actrice/fotomodel Donna D'Errico (onder andere bekend als Donna Marco uit de televisieserie Baywatch) en samen hebben ze vijf kinderen.
Momenteel speelt Sixx in de rockband Brides of Destruction en heeft hij zijn eigen platenlabel.
Nikki Sixx (geboren als Frank Carlton Serafino Ferranno, 11 december 1958 in San Jose, Californië) is een Amerikaans bassist en songwriter. Op 22-jarige leeftijd heeft hij officieel zijn naam laten wijzigen in Nikki Sixx, omdat hij niets meer met zijn vader te maken wilde hebben. Sixx was in de jaren '80-'90 de bassist en songwriter van de rockgroep Mötley Crüe.
Nikki Sixx is het meest beruchte lid van Mötley Crüe en tevens één van de meest populaire rocksterren uit de jaren '80. Zijn decadente levensstijl en overmatig gebruik van drugs is hem in 1986 bijna fataal geworden. Sixx werd dood verklaard na een overdosis heroïne, maar artsen hebben hem toch kunnen reanimeren door hem een injectie met adrenaline rechtstreeks in zijn hart te spuiten. Nikki Sixx zelf vond dit een ludieke toestand en sprak achteraf de volgende boodschap in op zijn antwoordapparaat: "Hoi, met Nikki, ik ben niet thuis want ik ben dood..." Het nummer Kickstart my heart is geïnspireerd door zijn bijna-dood-ervaring. Sixx heeft later een boek geschreven over zijn drugsverslaving onder de titel The Heroin Diaries.
Nikki Sixx wordt beschouwd als één van de beste songwriters/performers van zijn generatie. Anno 2004 is hij getrouwd (sinds 1996) met de actrice/fotomodel Donna D'Errico (onder andere bekend als Donna Marco uit de televisieserie Baywatch) en samen hebben ze vijf kinderen.
Momenteel speelt Sixx in de rockband Brides of Destruction en heeft hij zijn eigen platenlabel.
maandag, november 05, 2007
vrijdag, november 02, 2007
woensdag, oktober 31, 2007
dinsdag, oktober 30, 2007
woensdag, oktober 24, 2007
... nieuw werk.
Dit is 1 van de (11) cartoons die ik afgelopen week heb bedacht voor een instructie boekje voor het VMBO/MBO/HBO. Leuk om in deze ingewikkelde structuur te duiken.
maandag, oktober 22, 2007
TRUNK recensie "STRIPINFO.BE".
Recensie:
Ik heb nu een strip voor me waarbij ik het gevoel krijg achterop te raken. Ik hou van griezelverhalen en Edgar Allan Poe blijft een van mijn grote liefdes, maar hier heb ik te maken met een hedendaags verschijnsel. ‘Van dik hout zaagt men planken’ is mij geleerd en ‘overdaad schaadt’, maar wij leven thans in het bling-bling-tijdperk en dat is aan deze strip te merken.
De flegmatieke Trunk (zeg maar ‘kleerkast’) is een oorlogsveteraan (zal vast wel een supercommando geweest zijn) met een bionische arm, annex sabel, cirkelzaag, zweep, wurgslang, morgenster enz., die kennelijk in zijn levensonderhoud voorziet als privéspeurder. Twee oude mensen krijgen bericht dat hun verloren zoon -de onbekende soldaat is dus niet zo onbekend- nog leeft en vragen Trunk tegen een opgeschroefd honorarium, hun zoon Bevan Glendup op te sporen. Omwille van de couleur locale zijn de oudjes uitgerust met reusachtige mantels, die eigenlijk tot de outfit van Oscar Wilde of Dracula horen.
En zo begint een verhaal waarin Trunk van de ene onwezenlijke verschrikking in de andere nachtmerrie verzeild raakt. Maar als alle grote speurders blijft hij altijd rustig en laconiek. Wat dacht u van Trunks Spartaanse uitspraak als hij het zoveelste dodelijke decor binnenstapt: “Het slagveld straalde meer levensvreugde uit.”
Waar het verhaal zich afspeelt doet er niet aan toe, zolang de entourage maar ‘gothic’ is. Trunk krijgt een tip: hij moet de onbekende soldaat zoeken op een plaats ‘dead end’ geheten. Op locatie blijkt het betreffende pand bewaakt te worden door een geestverschijning in een kraaiennest op een mast, geflankeerd door een kerkhof en opgetuigd met touwwerk, dat direct aan een spinnenweb doet denken.
Er zijn zoveel clichés dat het vermakelijk is. Op zijn zoektocht ontmoet Trunk de Leraar, het prototype van de waanzinnige geleerde, die net een lief meisje op zijn schoot een lolly voorhoudt; een situatie met overduidelijke pedofiele reminiscentie. Dit meisje, dat verdacht veel op Abby uit de tv-serie N.C.I.S. lijkt, blijkt een vampierstoeipoes die echter in rook opgaat na doorboord te zijn met Trunks bionische houten staak (er komt van alles uit die kunstarm).
Een sadistische non, een corrupte rechter, een gemene priester, een leugenachtige generaal. Al het kwaad van de wereld kom je in 52 bladzijden tegen. Zombies, monsters, drop-outs, seks, drugs en bloed en bloed en bloed.
De vaart waarmee alle horrorattributen in de strijd worden geworpen doet werkelijk komisch aan; het lijkt warempel wel een persiflage. Zo is het soms niet duidelijk of je met ondoden te maken hebt of met ondervoede oorlogsslachtoffers.
Er is een harmonieuze tegenstelling tussen beeld en tekst: de tekenaar etaleert zoveel mogelijk griezelelementen of zelfkantfiguren, terwijl de hoofdpersoon in zichzelf praat met een minimum aan woorden. Een geslaagde strip.
Ik weet niet wat de auteurs van plan zijn, maar deze formule heeft een korte houdbaarheidsdatum. Dit eerste deel was leuk, maar clichés aaneenrijgen gaat heel gauw vervelen.
Hans Bekker
Geplaatst op 15-10-2007
Ik heb nu een strip voor me waarbij ik het gevoel krijg achterop te raken. Ik hou van griezelverhalen en Edgar Allan Poe blijft een van mijn grote liefdes, maar hier heb ik te maken met een hedendaags verschijnsel. ‘Van dik hout zaagt men planken’ is mij geleerd en ‘overdaad schaadt’, maar wij leven thans in het bling-bling-tijdperk en dat is aan deze strip te merken.
De flegmatieke Trunk (zeg maar ‘kleerkast’) is een oorlogsveteraan (zal vast wel een supercommando geweest zijn) met een bionische arm, annex sabel, cirkelzaag, zweep, wurgslang, morgenster enz., die kennelijk in zijn levensonderhoud voorziet als privéspeurder. Twee oude mensen krijgen bericht dat hun verloren zoon -de onbekende soldaat is dus niet zo onbekend- nog leeft en vragen Trunk tegen een opgeschroefd honorarium, hun zoon Bevan Glendup op te sporen. Omwille van de couleur locale zijn de oudjes uitgerust met reusachtige mantels, die eigenlijk tot de outfit van Oscar Wilde of Dracula horen.
En zo begint een verhaal waarin Trunk van de ene onwezenlijke verschrikking in de andere nachtmerrie verzeild raakt. Maar als alle grote speurders blijft hij altijd rustig en laconiek. Wat dacht u van Trunks Spartaanse uitspraak als hij het zoveelste dodelijke decor binnenstapt: “Het slagveld straalde meer levensvreugde uit.”
Waar het verhaal zich afspeelt doet er niet aan toe, zolang de entourage maar ‘gothic’ is. Trunk krijgt een tip: hij moet de onbekende soldaat zoeken op een plaats ‘dead end’ geheten. Op locatie blijkt het betreffende pand bewaakt te worden door een geestverschijning in een kraaiennest op een mast, geflankeerd door een kerkhof en opgetuigd met touwwerk, dat direct aan een spinnenweb doet denken.
Er zijn zoveel clichés dat het vermakelijk is. Op zijn zoektocht ontmoet Trunk de Leraar, het prototype van de waanzinnige geleerde, die net een lief meisje op zijn schoot een lolly voorhoudt; een situatie met overduidelijke pedofiele reminiscentie. Dit meisje, dat verdacht veel op Abby uit de tv-serie N.C.I.S. lijkt, blijkt een vampierstoeipoes die echter in rook opgaat na doorboord te zijn met Trunks bionische houten staak (er komt van alles uit die kunstarm).
Een sadistische non, een corrupte rechter, een gemene priester, een leugenachtige generaal. Al het kwaad van de wereld kom je in 52 bladzijden tegen. Zombies, monsters, drop-outs, seks, drugs en bloed en bloed en bloed.
De vaart waarmee alle horrorattributen in de strijd worden geworpen doet werkelijk komisch aan; het lijkt warempel wel een persiflage. Zo is het soms niet duidelijk of je met ondoden te maken hebt of met ondervoede oorlogsslachtoffers.
Er is een harmonieuze tegenstelling tussen beeld en tekst: de tekenaar etaleert zoveel mogelijk griezelelementen of zelfkantfiguren, terwijl de hoofdpersoon in zichzelf praat met een minimum aan woorden. Een geslaagde strip.
Ik weet niet wat de auteurs van plan zijn, maar deze formule heeft een korte houdbaarheidsdatum. Dit eerste deel was leuk, maar clichés aaneenrijgen gaat heel gauw vervelen.
Hans Bekker
Geplaatst op 15-10-2007
TRUNK recensie "TELEGRAAF"
In de Telegraaf van zondag 21 oktober stond de bovenstaande recensie van Marco van der Laan.
vrijdag, oktober 19, 2007
dinsdag, oktober 16, 2007
Cartoon van de week
Deze cartoon heb ik verzonnen in de auto, terwijl ik opweg was naar de stripbeurs in Valkenswaard. Langs de weg stond een bord met een tekst over 'wonen tussen het groen', waardoor mijn fantasie op hol sloeg.
vrijdag, oktober 12, 2007
De eerste Winth
Op dit moment legt Adri van Kooten de laatste hand aan het eerste deel van de zes delige serie "WINTH".
Eind februari zal het eerste deel verschijnen bij uitgeverij Bee Dee.
Abonneren op:
Posts (Atom)